Een elektrische gloeilamp (of elektrische lamp), ook wel gloeilamp genoemd, is een type lamp dat elektrische weerstand gebruikt om een dunne gloeidraad (meestal een wolfraamgloeidraad) te verwarmen tot gloeien, waardoor licht ontstaat. De buitenste schil van de lamp is gemaakt van glas, dat de gloeidraad in een vacuüm of inert gas met lage-druk houdt om oxidatie bij hoge temperaturen te voorkomen. Vergeleken met de gloeilamp wordt algemeen aangenomen dat het elektrische licht is uitgevonden door de Amerikaan Thomas Alva Edison. Uit nader onderzoek blijkt echter dat een andere Amerikaan, Heinrich Goebbels, decennia vóór Edison hetzelfde principe en dezelfde materialen had uitgevonden. In 1801 creëerde de Britse scheikundige Davy een platina-gloeidraad die gloeide als er elektriciteit werd toegepast. Hij vond ook de elektrische kaars uit in 1810, waarbij hij een boog tussen twee koolstofstaven gebruikte voor verlichting. In 1854 gebruikte Heinrich Goebbels een verkoold bamboefilament dat in een vacuümglazen fles werd geplaatst om licht te genereren. Zijn uitvinding wordt beschouwd als de eerste praktische gloeilamp. De lamp die hij destijds testte, ging 400 uur mee, maar hij vroeg niet meteen patent aan.
Het grootste probleem met gloeilampen is de sublimatie van de gloeidraad. Kleine verschillen in weerstand over het wolfraamgloeidraad veroorzaken temperatuurschommelingen. Waar de weerstand groter is, stijgt de temperatuur hoger, waardoor het wolfraamfilament sneller sublimeert. Hierdoor ontstaat een cyclus waarin het filament dunner wordt en de weerstand verder toeneemt, waardoor het wolfraamfilament uiteindelijk doorbrandt. Later werd ontdekt dat het vervangen van het vacuüm door een inert gas de sublimatie van het wolfraamgloeidraad zou kunnen vertragen. Tegenwoordig zijn de meeste gloeilampen gevuld met stikstof, argon of krypton. Moderne gloeilampen hebben doorgaans een levensduur van ongeveer 1.000 uur.